پنج شنبه بعد از ظهر بود رفته بودم بیمارستان روانی رازی تبریز یه کاری داشتم اونو انجام دادم تا بعدش برم دانشگاه .آقا منو میگی دیرم شده عجله دارم که برسم دانشگاه گفتم از درب فرعی برم که به خیابونی که منتهی به دانشگاه میشد نزدیکتره و خلاصه زودتر میرسم رفتم به سمت درب فرعی وقتی رسیدم دیدم درو بستن یه قفلم بش زدن این هوا نگهبانیو نگاه کردم هیشکی نبود ای دل غافل حالا چیکار کنم کی حال و حوصله داره برگرده از درب اصلی بره بیرون هوا هم گرم اگه بخوام از اون در خارج بشم خیلی دیرم میشد . یه نگاه این ور کردم یه نگاه اون ور همچین که اومدم از بالای دیوار و نرده ها رفتم بالا که از رو دیوار بپرم تو خیابون چشمتون روزه بد نبینه یهو یه صدای سوت خفن اومد نمی دونم یارو کجا کمین گرفته بود عینهو برق پرید بیرون و پامو همچین چسبید که نزدیک بود پام از لگنم کنده شه گفتم چیکار میکنی مومن ول کن کنده شد گفت بیا پایین گفتم عجله دارم ول کن برم گفت کجا گفتم دانشگاه گفت خودم میبرمت گفتم بی خیال بابا من دیوونه نیستم که بخوام از اینجا فرار کنم گفت همه همینو میگن خلاصه گفتم زیاد مقاومت نکنم شاید بشه راضیش کرد اومدم پایین منو برد تو اطاقک نشوند رو صندلی درم از تو بست بعد زنگ زد بخش گفتم نکن این کارو بابا من دیوونه نیستم عجله داشتم یه غلطی کردم خواستم از رو دیوار بپرم انگار نه انگار اصلا حرفامو نمی شنید  . 2 دقیقه بعد دو نفر هیکلی با روپوش سفید که تن دیوونه ها میکنن از راه رسیدن اولش خندم گرفت بعد دیدم نه قضیه جدیه روپوشو تنم کرد بردن بخش از شانسم تو مسیر یکی از بچه های حراست رو دیدم که از فامیلا بود گفتم فلانی نجاتم بده گفت چی شده چرا اینو اینجوری کردین  گفتن داشته از اینجا فرار میکرده گرفتیمش گفتش ولش کنید بابا اینکه دیوانه نیست اینجام بستری نبوده که بخواد فرار کنه گفتن آخه وقتی که داشت از رو دیوار می پرید گیرش انداختیم .
خلاصه با پا در میونی این دوست عزیز بعد از 1 ساعت سین جیم ولمون کردن اگه اون نبود احتمالا من الان تو ایزوله بودم .
نتیجه : دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن است و اینکه قطعا ادم عاقل به هیچ وجه از دیوار یه بیمارستان روانی بالا نمیره اگرم احیانا مثل من عجله داشت و رفت حتما یه آشنا تو بیمارستان داشته باشه والا احتمال اینکه بستریش کنن اونم تو ایزوله خیلی زیاده .